Maria Stuarda (Maria Stuart)
26 maja, godzina 19:00
Akt 1
Odsłona 1 – Pałac Westminsterski
W Westminsterze odbywa się turniej na cześć ambasadora Francji, który przybył na negocjacje w sprawie zaślubin królowej Elżbiety z królem Francji. Poczucie obowiązku nakazuje Elżbiecie poślubić króla, lecz w skrytości serca angielska władczyni kocha Leicestera, nieobecnego na dworze podczas przybycia posłańca. Władczyni Szkocji, Maria Stuarda, od momentu ucieczki z ojczyzny więziona jest przez Elżbietę w zamku Fotheringay. Talbot w imieniu Marii Stuardy prosi angielską królową o łaskę, jednak Elżbietą targają sprzeczne uczucia: z jednego strony współczuje Marii, a z drugiej lęka się konsekwencji jej uwolnienia. Na dwór przybywa Leicester, któremu powierzone zostaje przekazanie francuskiemu ambasadorowi zgody Elżbiety na proponowane małżeństwo. Na osobności Talbot wręcza Leicesterowi portret Marii oraz list od niej; zauroczony Leicester postanawia uwolnić szkocką władczynię bez względu na wszystko. Elżbieta spostrzega, jak bardzo zależy Leicesterowi na jej rywalce i uświadamia sobie, że Maria próbuje odebrać jej nie tylko angielski tron, ale również ukochanego mężczyznę.
Odsłona 2 – Okolice zamku Fotheringay
Słysząc odgłosy odbywającego się nieopodal królewskiego polowania, Maria zaczyna żałować swej prośby o rozmowę z Elżbietą, lecz pod wpływem zapewnień Leicestera postanawia jednak spotkać się z nią. Serce angielskiej królowej znów rozdzierają sprzeczne uczucia; nie podziela żarliwego pragnienia Cecila, który dąży do egzekucji Marii, a jednocześnie gorliwość, z jaką Leicester broni jej rywalki, wzbudza w niej wielki gniew. Dochodzi do spotkania obu władczyń, podczas którego panuje atmosfera wzajemnej nieufności. Przemógłszy swą dumę, Maria prosi Elżbietę o łaskę, ale w odpowiedzi królowa Anglii wypowiada prowokujące słowa; w odwecie Maria szydzi z rywalki. Pod wpływem gniewu Elżbieta zapowiada wydanie na nią wyroku śmierci, lecz szkocka władczyni napawa się swym chwilowym triumfem.
Przerwa
Akt II
Odsłona 1 – Pałac Westminsterski
Elżbieta waha się przed podpisaniem wyroku śmierci pomimo ponagleń Cecila, który ostrzega ją, że bezpieczeństwo korony i Królestwa Angielskiego zależą od zgładzenia Marii. Jednak przybycie Leicestera i jego ponowne prośby o ułaskawienie sprawiają, że zazdrosna Elżbieta nakazuje mu, by przypatrywał się egzekucji.
Odsłona 2 – Komnata Marii w Fotheringay
Maria wciąż upaja się upokorzeniem zadanym Elżbiecie, niepokojąc się jednocześnie o bezpieczeństwo Leicestera. Cecil przybywa niosąc podpisany wyrok. Maria wyznaje Talbotowi, jak bardzo dręczy ją ciężar dawnych win i przyznaje się do zamordowania swego męża, Darnleya. Talbot udziela jej rozgrzeszenia.
Odsłona 3 – Komnata przed pokojem straceń
Przyjaciele Marii opłakują jej los, lecz ona sama spokojnie oczekuje na śmierć. Zapytana o ostatnie życzenie, szkocka królowa przebacza Elżbiecie i pociesza zrozpaczonego Leicestera. Następnie bez wahania udaje się na stracenie, zostawiając za sobą pogrążonych w żałobie przyjaciół.
