Czarodziejski flet 
Il Trittico (Tryptyk)
4 sierpnia, godzina 19:00
O utworze
Dla uczczenia 150. rocznicy urodzin Pucciniego La Scala przedstawia na scenie i na ekranie Tryptyk, wystawną produkcję, którą wyreżyserował Luca Ronconi.
Małgorzata Walewska o operze Rossiniego "Il Trittico" »
Przedstawienie przygotowane przez La Scalę to uczta dla oczu; świetne recenzje zebrała w szczególności scenografia do Siostry Angeliki: “Przezroczyste, niebieskie pomieszczenie mieści w sobie statuę Madonny trzymającej w ramionach dzieciątko Jezus. Zakonnice stoją na jego szczycie niczym Liliputy; to tutaj rozgrywa się cała akcja za wyjątkiem dramatycznego spotkania Księżnej (jak zawsze fantastyczna Lipovsek) z Siostrą Angeliką graną z wielką klasą przez Barbarę Frittoli.” (Il Giornale della Musica).
Na temat Gianni Schicchi recenzent Il Giornale dodaje: “Dekoracja składa się z wielkiego łoża, nad którym znajduje się piramida barokowych spirali okrytych czerwonym adamaszkiem; w tle widnieje kopuła Brunelleschiego, zestawiona w stylu Maxa Ernsta z kolażem postaci diabłów oraz profilem Dantego. Od czasu do czasu na kolażu pojawiają się języki piekielnego ognia, zaś w finale komedii tło zmienia się w pocztówkę. W scenie zdejmowania ciała Buoso Donatiego z łoża można wyczuć powiew horroru. Orkiestra pod batutą Chailly'ego jest zarazem precyzyjna i pewna siebie.”
Treść
Il Trittico (Tryptyk) to tytuł zbioru trzech jednoaktowych oper: Il Tabarro, Suor Angelica oraz Gianni Schicchi. Zamiarem Giacomo Pucciniego było, by trzy utwory składowe Tryptyku były zawsze wystawiane razem, a wystawianie spektakli jako osobnych dzieł wzbudzało jego furię. Pierwszy z utworów, Il Tabarro (Płaszcz), to mroczna opowieść o tajemnej namiętności, pełna przemocy i odwagi typowej dla operowego weryzmu. Suor Angelica (Siostra Angelica, dzieło ulubione przez samego kompozytora) rozpoczyna się od głęboko osobistej ofiary pewnej zakonnicy, a kończy jako wysublimowana przypowieść o odkupieniu religijnym. Natomiast Gianni Schicchi (ulubiony utwór publiki) to wesoła farsa na temat chciwości i korupcji, komiczna opera, która niezawodnie wywołuje uśmiech na twarzach widzów.
Streszczenie
Il Tabarro – akt 1
Miejsce akcji: barka Michele zacumowana na Sekwanie. Piaskarze pracują przy rozładunku. Giorgettę, młodą żonę Michele, drażni okazywanie jej uczuć przez męża. Podczas przerwy w pracy oferuje poczęstunek trzem piaskarzom o imionach Tinca, Talpa i Luigi, a potem tańczy z Luigim. Pojawia się Frugola w poszukiwaniu swego męża Talpy. Luigi skarży się na złe warunki pracy. Zostawszy sam na sam z Giorgettą, Luigi aranżuje z nią nocną schadzkę. Następnie Giorgetta udaje się do swojej kajuty i czeka, aż jej mąż zaśnie, lecz Michele podejrzewając żonę o niewierność zostaje na pokładzie. Zapala fajkę, a wtedy Luigi omyłkowo bierze światło ognika za umówiony z Giorgettą sygnał. Luigi wchodzi na pokład barki, gdzie zostaje zaatakowany przez Michele. Zdradzony mąż wymusza na Luigim przyznanie do winy, a potem dusi go, a ciało ukrywa pod swoim płaszczem.
Giorgetta, usłyszawszy odgłosy walki, wychodzi na pokład i prosi męża, by wziął ją, jak niegdyś, w ramiona. Michele rozchyla swój płaszcz, z którego wypada martwe ciało Luigiego. Michele przyciska twarz żony do twarzy jej zamordowanego kochanka.
Suor Angelica – akt 2
Miejsce akcji: Klasztor. Siostra Angelica dołącza do innych zakonnic, które modlą się w małym kościele. Siostry zwierzają się sobie wzajemnie z drobnych tęsknot. Siostra Angelica jako jedyna deklaruje, że nie żywi żadnych pragnień, ale wszystkie wiedzą, że to nieprawda. Szlachetnie urodzona siostra Angelica została zesłana do klasztoru za karę i nie otrzymuje żadnych wieści od swojej rodziny. Wydaje się być pogodzona z tą trwającą już od siedmiu lat sytuacją, ale w głębi serca cierpi.
Jedna z zakonnic oznajmia, że przed bramą klasztoru zatrzymał się wystawny powóz. Siostrę Angelikę ogarnia niepokój. Przełożona wzywa ją do klasztornej komnaty. Pojawia się ciotka siostry Angeliki, księżna, żądając, by ta na piśmie zrzekła się wszelkich roszczeń do rodzinnego majątku. Siostra Angelica próbuje wydobyć z ciotki choćby najmniejszą oznakę uczucia, ale stara księżna w odpowiedzi wypomina jej tylko hańbę, jaką za młodu siostra sprowadziła na swoją rodzinę. Siostra Angelica pyta o swoje dziecko, które zostało jej niegdyś odebrane. Okrutna i niewzruszona księżna informuje ją, że synek zmarł przed dwoma laty. Po odejściu księżnej siostra Angelica załamuje się pod wpływem rozpaczy i wypija napar z trujących ziół. Dopiero w tym momencie wyrywa się ze stanu oszołomienia i żałuje swojego czynu. Błaga Dziewicę Maryję o znak przebaczenia winy. Staje się cud: w kościele wypełnionym światłością pojawia się Dziewica, prowadząc przed sobą dziecko.
Przerwa
Gianni Schicchi – akt 3
Miejsce akcji: Florencja, dom właśnie zmarłego Buoso Donatiego.
Wokół ciała Buoso zebrali się jego pogrążeni w żalu krewni. Zaniepokojeni są pogłoskami, jakoby Buoso miał zapisać cały swój majątek klasztorowi. Rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania jego testamentu, który wreszcie zostaje odnaleziony przez Rinuccio, młodego siostrzeńca Donatiego. Rinuccio prosi rodzinę, by w nagrodę pozwolono mu poślubić ukochaną Laurettę, córkę Gianni Schicchiego. Po otwarciu testamentu okazuje się, że wszystkie bogactwa faktycznie zapisane zostały zakonowi. Rinuccio sugeruje, by poprosić o radę jego przyszłego teścia, słynącego ze sprytu. Gianni Schicchi przybywa w towarzystwie swej córki Lauretty. Stara i snobistyczna ciotka Zita sprzeciwia się małżeństwu, przez co młodą parę ogarnia rozpacz, a Schicchi unosi się honorem. Lauretcie udaje się przebłagać go i Schicchi zostaje. Upewniwszy się, że nikt poza rodziną nie wie jeszcze o śmierci Buoso, Schicchi przyjmuje tożsamość zmarłego. Kiedy pojawia się notariusz, naśladując głos Buoso Schicchi dyktuje rzekomą ostatnią wolę Donatiego, według której to właśnie jemu przypaść mają największe bogactwa. Jednocześnie Schicchi powstrzymuje rozgniewanych krewnych zmarłego ostrzegając ich, że osoby winne oszustwa skazywane są na obcięcie ręki i wygnanie.
Po wyjściu notariusza Schicchi przepędza z domu, do którego ma teraz wyłączne prawo, wszystkich krewnych. Zostają jedynie Rinuccio i Lauretta. Zwracając się do publiczności, Schicchi wyjaśnia, że uknuł swą intrygę po to, by pomóc młodym kochankom, dlatego prosi, by jego winę osądzić łagodnie.
