Il viaggio a Remis
– Podróż do Reims
Po serii ciężkich przeżyć operowych czas na oddech. Opery Rossiniego to gatunek lekki, łatwy i przyjemny...dla słuchacza. Dla wykonawców to „ciężka robota“. Rossini nie wymaga wielkich głosów za to bardzo sprawnych technicznie. Chodzi tu głównie o biegłość koloraturową czyli ruchliwość głosu. Śpiewacy muszą mieć doskonałą dykcję i pamięć ze względu na ogromną ilość tekstu, który często wypowiadany jest z prędkością karabinu maszynowego.
Niestety tym razem nie mogę uraczyć Państwa anegdotami „z życia gwiazd“, bo nie znam osobiście żadnego z wykonawców biorących udział w transmisji z La Scali. Rossini tak jak Donizetti i Mozart to nie moja liga, więc rzadko spotykam śpiewaków specjalizujących się w tym gatunku. To nie znaczy, że duże głosy nie śpiewają takiego repertuaru najepszym przykładem jest Sam Ramey, Monserat Caballe czy nasza Ewa Podleś, ale to dosyć rzadkie przypadki.
Jestem przekonana, że „Podróż do Remis“ zapewni państwu wspaniałą rozrywkę, to niemalże kabaret operowy. Brawurowe arie i ensamble zapierają dech w piersiach. Niektóre fragmenty mają wręcz cyrkową trudność. A szczytem kunsztu Rossiniego jest ensamble na czternastu solistów i chór. Podczas produkcji „Il viaggio..“ w Pesaro w 1992r. zachwycona publiczność „zmusiła“ wykonawców do zabisowania tej brawurowej sceny. To nie spotykane w przedstawieniu operowym.
Na uwagę zasługuje też akcent polski. Jedną z osób udających się do Remis jest piękna, polska wdowa Madame Melibei. Markiza śpiewa arię „w polskim stylu“ czyli Bóg, honor, ojczyzna.
Znajdą tu Państwo dużo cytatów z różnych dzieł innych kompozytorów. Wszystko w zabawnym, parodiowym ujęciu, z dystansem do samego siebie i lekkością charakterystycznymi dla Rossiniego.
Zapraszam do Multikina,
Małgorzata Walewska
